دکتر مهدی اقراریان گفت: بدون در نظر گرفتن آمایش سرزمین و برنامهریزی مدون و جامع، ساختوسازهای بیرویه وبه دور از استاندارد روز دنیا نه تنها مشکل مسکن را حل نمیکند، بلکه آن را پیچیدهتر میکند. عمر کوتاه ساختمانها؛ باعث هدررفت سرمایه ملی میشود. وی افزود: در ایران به طور میانگین عمر ساختمانها بسیار کم است و این نشان دهنده دور بودن از استانداردهای موجود دنیا است. این در حالی است که در یعضی جاهای دنیا مانند اروپا ساختمانها با عمر 100 سال هنوز با بهترین کیفیت مورد استفاده قرار میگیرد. حالا ما در ایران مجبور به تخریب ساختمانهایی هستیم که عمرشان شاید به 40 سال هم نرسد. این جهت گیری حوزه مسکن ما را راحت به سمت ناکجا آباد برده است. وی بیان کرد: این مسئله به راحتی سبب هدر رفت هزاران میلیارد تومان سرمایه ملی میشود و مشکلات زیستمحیطی ناشی از تولید نخالههای ساختمانی را نیز به همراه دارد. عضو شورای شهر تهران تاکید کرد: شهرداریها باید در سختگیری ساستهایی را اعمال کنند که سازندگان به سمت تکنولوژی روز دنیا گام بردارند و از تخریب ساختمانهایی که از نظر ایمنی مشکل ندارند، جلوگیری کنند. وی گفت: متاسفانه وقتی شهرداریها درآمدشان از طریق فروش عوارض و تخریب ساختمانها باشد بهتر از این نمیشود. آنها بهجای حفظ ساختمانهای موجود، به تخریب و نوسازی تشویق میکنند. مسکن؛ از نیاز اولیه تا کالای سرمایه ای اقراریان با اشاره به اینکه در مملکت ما اینطور کار پیش رفته که تبدیل مسکن از یک کالای مصرفی به سرمایهایتبدیل شده است. یعنی تورم و کاهش ارزش پول ملی باعث شده است تا بسیاری از مردم برای حفظ ارزش داراییهای خود، به سرمایهگذاری در حوزه مسکن روی آورند. این مسئله نه تنها قیمت مسکن را افزایش داده، بلکه دسترسی به آن را برای اقشار کمدرآمد دشوارتر کرده است.